’தாய்நிலம்’ விமர்சனம்

நடிகர்கள் : அமர் ராமச்சந்திரன், நேஹா அமர், பாலா சிங்
இசை : அவுசேப்பச்சன்
ஒளிப்பதிவு : பிரசாந்த் பிரணவம்
இயக்கம் : அபிலாஷ் ஜி.தேவன்
தயாரிப்பு : நேனி எண்டர்டெயின்மெண்ட் பிரைவேட் லிமிடெட்

போர் என்பது துப்பாக்கிகளும் குண்டுகளும் மட்டுமல்ல; அது ஒரு குடும்பத்தின் எதிர்காலத்தையே சிதைத்துப் போடும் பேரழிவு. குறிப்பாக, போரில் சிக்கிக்கொள்ளும் குழந்தைகள் அனுபவிக்கும் இழப்பும், அவர்களின் எதிர்காலமும் மிகப்பெரிய கேள்விக்குறியாகிவிடும். அப்படிப்பட்ட குழந்தைகளின் வலியை மையமாக வைத்து உருவாகியிருக்கும் திரைப்படம் ‘தாய்நிலம்’.

கதை 2008-ம் ஆண்டு தமிழ் ஈழத்தில் போர் தீவிரமாக நடைபெற்ற காலகட்டத்தில் தொடங்குகிறது. மனைவியை போரில் இழந்த அமர் ராமச்சந்திரன், தனது மகள் தமிழனியை மட்டும் உயிரோடு காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் வாழ்கிறார். சுற்றிலும் தொடர்ந்து நிகழும் மரணங்களையும், அழிவுகளையும் பார்க்கும் அவருக்கு, அடுத்த பலி தானாகவோ அல்லது தனது மகளாகவோ இருக்கலாம் என்ற அச்சம் நாளுக்கு நாள் அதிகரிக்கிறது.

தான் உயிருடன் இருக்க முடியாத சூழல் ஏற்பட்டால் மகளின் நிலை என்னவாகும் என்ற எண்ணம் அவரை வாட்டுகிறது. அதனால், மகளை எப்படியாவது பாதுகாப்பான இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்று முடிவெடுக்கிறார். தமிழகத்தில் வசிக்கும் தனது மனைவியின் உறவினர்களிடம் மகளை ஒப்படைத்துவிட்டு, இலங்கையில் நிலைமை சீரடைந்த பிறகு மீண்டும் மகளை அழைத்துக்கொள்ளலாம் என நினைக்கிறார்.

பல சோதனைகளைக் கடந்து கடல் வழியாக தமிழகத்திற்கு வரும் அமருக்கும் அவரது மகளுக்கும், இங்கும் வாழ்க்கை எளிதாக அமையவில்லை. எதிர்பார்த்த உறவினர்களிடம் மகளை ஒப்படைக்க முடியாத நிலை ஏற்படுகிறது. இதனால், மகளுடன் சாலையோர வாழ்க்கையைத் தொடங்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு அவர் தள்ளப்படுகிறார்.

அந்த நேரத்தில் அவருக்கு உதவும் சில நல்ல மனிதர்கள், வாழ்க்கையின் மீது மீண்டும் நம்பிக்கை ஏற்படுத்துகிறார்கள். மகளுக்கு பாதுகாப்பான வாழ்க்கையை உருவாக்க முடியும் என்ற எண்ணம் அமருக்குள் உருவாகிறது. ஆனால், அந்த நம்பிக்கை நிலைத்து நிற்பதற்கு முன்பே எதிர்பாராத சம்பவம் ஒன்று அவர்களின் வாழ்க்கையை தலைகீழாக மாற்றுகிறது. அமர் எதற்காக பயந்தாரோ, அது இறுதியில் நடக்கிறது. அதன் பிறகு ஒரு தந்தையும், ஒரு குழந்தையும் சந்திக்கும் துயரத்தை பார்வையாளர்களின் மனதை உலுக்கும் வகையில் சொல்லியிருக்கிறது ‘தாய்நிலம்’.

இலங்கைத் தமிழர்களின் போராட்டம், ஈழத்தில் நடைபெற்ற இனப்படுகொலை மற்றும் அகதிகளின் வாழ்க்கை ஆகியவற்றை மையமாக வைத்து பல படங்கள் வெளியாகியுள்ளன. ஆனால், ‘தாய்நிலம்’ போரின் அரசியல் பக்கத்தை மட்டுமே பேசாமல், அந்தப் போரால் குழந்தைகளின் வாழ்க்கை எப்படி சிதைக்கப்படுகிறது என்பதில் அதிக கவனம் செலுத்துகிறது.

போரில் பெற்றோர்களை இழந்த குழந்தைகள் யாருடைய பொறுப்பு? அவர்களது எதிர்காலம் என்ன? அவர்கள் மீண்டும் இயல்பான வாழ்க்கைக்குத் திரும்ப முடியுமா? போன்ற பல கேள்விகளை படம் எழுப்புகிறது. குறிப்பாக, கிளைமாக்ஸ் இந்த கேள்விகளை இன்னும் அழுத்தமாக பார்வையாளர்கள் மனதில் பதியச் செய்கிறது.

அமர் ராமச்சந்திரன் கதையின் மையக் கதாபாத்திரமாக சிறப்பாக நடித்திருக்கிறார். போரின் தாக்கத்தால் மனதளவில் உடைந்துபோன ஒரு தந்தையின் வேதனை, மகளைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற பதற்றம், எதிர்காலம் குறித்த பயம் என அனைத்தையும் அவரது நடிப்பு இயல்பாக வெளிப்படுத்துகிறது. பல காட்சிகளில் அவரது கண்களே கதையைச் சொல்லிவிடுகின்றன.

தமிழனியாக நடித்திருக்கும் நேஹா அமர், வசனங்களைக் காட்டிலும் தனது முகபாவனைகளால் அதிகம் பேசுகிறார். அச்சத்துடன் சுற்றிப் பார்க்கும் அவரது பார்வை, சோர்வடைந்த முகம், பாதுகாப்பற்ற சூழலில் இருக்கும் குழந்தையின் மனநிலையை நமக்கு உணர்த்துகின்றன. குறிப்பாக இறுதிக்காட்சிகளில் அவரது நடிப்பு படத்தின் தாக்கத்தை மேலும் அதிகரிக்கிறது.

பாலா சிங் வரும் கதாபாத்திரம், படத்தின் இருண்ட பின்னணியில் மனிதநேயத்தின் வெளிச்சமாக இருக்கிறது. அகதிகள் என்ற அடையாளத்தைத் தாண்டி அவர்களையும் மனிதர்களாகப் பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் உதவி செய்யும் அவரது கதாபாத்திரம் நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துகிறது.

படத்தில் வரும் பல துணைக் கதாபாத்திரங்களும் இதே மனிதநேயத்தை பிரதிபலிக்கின்றன. கடலில் சிக்கித் தவிப்பவர்களை மீட்கும் மீனவர்கள், அவர்களின் சூழ்நிலையைப் புரிந்துகொள்ளும் காவல்துறை அதிகாரி, உதவி செய்யும் ஆட்டோ ஓட்டுநர்கள், வெளித்தோற்றத்தில் கடுமையாக தெரிந்தாலும் மனதில் ஈரம் கொண்ட மனிதர் என ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் கதையின் உணர்வுக்கு வலு சேர்க்கிறது.

சட்ட விதிமுறைகளுக்கு அப்பால் மனிதநேயத்திற்கும் இடம் இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை வெளிப்படுத்தும் பள்ளி தலைமை ஆசிரியரின் கதாபாத்திரமும் குறிப்பிடத்தக்கது. இத்தகைய கதாபாத்திரங்கள் படத்தின் மையமான நம்பிக்கை உணர்வை வலுப்படுத்துகின்றன.

ஒளிப்பதிவாளர் பிரசாந்த் பிரணவத்தின் காட்சிப்பதிவு எளிமையாகவும் கதையின் தன்மைக்கு ஏற்றதாகவும் உள்ளது. பிரம்மாண்டமான காட்சிகளை உருவாக்க முயற்சிக்காமல், கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளையும் அவர்கள் கடந்து செல்லும் சூழலையும் இயல்பாக பதிவு செய்திருக்கிறார்.

படத்தின் இறுதிப்பகுதியில் வரும் ஒரு காட்சி குறிப்பாக மனதில் பதிகிறது. கண்ணீருடன் சிறுமி முகத்தில் பவுடர் பூசிக்கொண்டு நடந்து செல்லும் அந்த தருணம், அவள் கடந்து வந்த துயரத்தையும், அவளிடமிருந்து பறிக்கப்பட்ட குழந்தைப் பருவத்தையும் ஒரே நேரத்தில் உணர்த்துகிறது. படம் சொல்ல விரும்பிய மொத்த கருத்தையும் அந்த ஒரு காட்சி வலுவாக கடத்துகிறது.

அவுசேப்பச்சனின் இசை படத்தின் உணர்வுகளோடு பயணிக்கிறது. தேவையற்ற இடங்களில் இசையை திணிக்காமல், கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை புரிந்துகொண்டு பின்னணி இசையை பயன்படுத்தியிருக்கிறார். சில காட்சிகளில் வசனங்களால் ஏற்படுத்த முடியாத தாக்கத்தை இசை ஏற்படுத்துகிறது.

டீஜோ பி. வர்க்கீஸின் படத்தொகுப்பு கதையை வேகமாக நகர்த்துவதைக் காட்டிலும், காட்சிகளின் உணர்வை பார்வையாளர்கள் உள்வாங்கும் வகையில் அமைந்துள்ளது. இதனால் சில இடங்களில் படம் மெதுவாக நகர்வது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டாலும், கதையின் வலியை ஆழமாக உணரச் செய்யும் வகையில் அது அமைந்துள்ளது.

எழுதி இயக்கியிருக்கும் அபிலாஷ் ஜி. தேவன், ஈழப் போரின் பின்னணியில் ஒரு குடும்பத்தின் கதையை மட்டும் சொல்லாமல், போரால் பெற்றோர்களை இழந்த ஆயிரக்கணக்கான குழந்தைகளின் குரலாக இந்தப் படத்தை உருவாக்க முயன்றிருக்கிறார்.

ஒரு தந்தை தனது மகளை காப்பாற்றுவதற்காக மேற்கொள்ளும் போராட்டம், அகதியாக ஒரு நாட்டை விட்டு மற்றொரு நாட்டிற்கு செல்லும் அவலம், அந்நிய மண்ணில் கிடைக்கும் மனிதநேய உதவி, இறுதியில் குழந்தையின் வாழ்க்கையில் ஏற்படும் பேரிழப்பு என படம் பல உணர்வுகளை கடந்து செல்கிறது.

சில காட்சிகளின் உருவாக்கத்திலும், கதாபாத்திரங்களின் பின்னணியிலும் சிறிய குறைகள் தென்படுகின்றன. படத்தின் நகர்வும் சில இடங்களில் மெதுவாக இருப்பதால், பொறுமை தேவைப்படும் தருணங்கள் இருக்கின்றன. இருப்பினும், படத்தின் மையக் கருத்தும் அதனை சொல்லும் விதமும் அந்தக் குறைகளை ஓரளவு மறக்கச் செய்கின்றன.

குறிப்பாக கிளைமாக்ஸ், படம் முழுவதும் கட்டமைக்கப்பட்ட உணர்வுகளுக்கு வலுவான முடிவாக அமைகிறது. போர் முடிந்துவிட்டதாக வரலாறு சொல்லிவிடலாம். ஆனால், போரில் பெற்றோர்களை இழந்த குழந்தைகளின் வாழ்க்கையில் அந்தப் போர் முடிவடைவதில்லை என்பதை இயக்குநர் உணர்த்துகிறார்.

மொத்தத்தில், ‘தாய்நிலம்’ என்பது ஈழப் போரைப் பற்றிய மற்றொரு திரைப்படமாக மட்டும் கடந்து செல்லவில்லை. போரின் நடுவில் சிக்கிய குழந்தைகளின் கண்ணீர், பெற்றோர்களை இழந்தவர்களின் எதிர்காலம் மற்றும் மனிதநேயத்தின் அவசியம் ஆகியவற்றை உணர்வுபூர்வமாக பதிவு செய்திருக்கிறது. சில குறைகள் இருந்தாலும், இறுதியில் மனதை கனக்கச் செய்து சிந்திக்க வைக்கும் ஒரு படைப்பாக ‘தாய்நிலம்’ அமைந்திருக்கிறது.

ரேட்டிங் 4.2/5