’நூறு கோடி வானவில்’ விமர்சனம்

நடிகர்கள் : ஹரிஷ் கல்யாண், சித்தி இத்னானி, சின்னி ஜெயந்த், விஜே பார்வதி, சம்பத்ராம்
இசை : சித்து குமார்
ஒளிப்பதிவு : பிரசன்னா எஸ்.குமார்
இயக்கம் : சசி
தயாரிப்பு : அருண் அருணாச்சலம், பாலாஜி கப்பா, நசீர் அஹமத் கான்

கோவாவின் அழகிய பின்னணியில் சுற்றுலாப் பயணிகளுக்கு வழிகாட்டியாக வாழ்ந்து வரும் சித்தி இத்னானியின் வாழ்க்கை, கடந்த காலக் காதலின் நினைவுகளால் நிரம்பியிருக்கிறது. உயிரற்றுப் போன உறவாக அல்லாமல், கோமாவில் இருக்கும் காதலருக்காக இன்னமும் உயிர்ப்புடன் காத்திருக்கும் அவரது காதல், காலத்தால் அழிக்க முடியாத நம்பிக்கையின் வெளிப்பாடாக இருக்கிறது.

இந்தச் சூழலில் மும்பையிலிருந்து பணிக்காக கோவா வரும் ஹரிஷ் கல்யாணின் அறிமுகம், அவரது வாழ்க்கையில் புதியதொரு உணர்வுக்கு வழிவகுக்கிறது. சித்தியின் கடந்த காலத்தை அறிந்திருந்தும், அவரிடம் காதல் கொள்ளும் ஹரிஷ், தனது அன்பை வெளிப்படுத்துவதோடு நிற்காமல், அவரது கனவுகளுக்கும் விருப்பங்களுக்கும் மதிப்பளிக்கிறார்.

ஒருபுறம் பழைய காதலின் மீதான விசுவாசம், மறுபுறம் புதிதாக மலரும் அன்பின் ஈர்ப்பு. இந்த இரண்டுக்கும் இடையில் சிக்கித் தவிக்கும் சித்தியின் மனநிலையும், அவரது மௌனத்திற்குப் பின்னால் இருக்கும் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள ஹரிஷ் மேற்கொள்ளும் முயற்சிகளும் தான் படத்தின் ’நூறு கோடி வானவில்’ படத்தின் கதை.

காதலின் உற்சாகம், இளமையின் துடிப்பு, பிடிவாதம், ஏமாற்றம் என வெவ்வேறு உணர்வுகளை ஒரே கதாபாத்திரத்தில் வெளிப்படுத்த வேண்டிய சவாலை ஹரிஷ் கல்யாண் இயல்பாகக் கையாண்டிருக்கிறார். குறிப்பாக, தந்தையின் மீதான வெறுப்பையும், தாயின் அன்புக்காக ஏங்கும் மனதையும் வெளிப்படுத்தும் காட்சிகளில் அவரது நடிப்பு கூடுதல் முதிர்ச்சியைப் பெறுகிறது.

வசனங்களை விட கண்களால் அதிகம் பேச வேண்டிய கதாபாத்திரம் சித்தி இத்னானிக்கு. கடந்த காலக் காதலை மறக்க முடியாத தவிப்பையும், புதிய உறவின் மீது உருவாகும் ஈர்ப்பையும் வெளிப்படுத்துவதில் அவர் சிறப்பாகப் பங்களித்திருக்கிறார். காதலைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற பிடிவாதத்துக்கும், தன்னுடைய வாழ்க்கையைத் தானே தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்ற விருப்பத்துக்கும் இடையிலான அவரது தடுமாற்றம் கதாபாத்திரத்திற்கு ஆழம் சேர்க்கிறது.

சித்தியின் முந்தைய காதலராக வரும் ரினிலின் நடிப்பில் இயல்புத்தன்மை குறைவாக இருப்பது பலவீனம். இதனால் அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் உணர்வுப்பூர்வமான முக்கியத்துவம் முழுமையாகப் பார்வையாளர்களிடம் சென்று சேரவில்லை. அவரது கதாபாத்திரத்தின் அடுத்தகட்ட நகர்வுகளையும் ஓரளவுக்கு எளிதில் கணிக்க முடிகிறது.

விஜே பார்வதி தனது துறுதுறுப்பான உடல்மொழியாலும், படபடப்பான பேச்சாலும் நகைச்சுவைக்கு வலுசேர்க்கிறார். கோவை சரளா, தம்பி ராமையா, சின்னி ஜெயந்தி உள்ளிட்டவர்களும் தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கதாபாத்திரங்களைச் சரியாகச் செய்திருக்கிறார்கள்.

கோவா என்பது வெறும் சுற்றுலாத் தலம் மட்டுமல்ல; பழமையும் புதுமையும் ஒன்றாகக் கலந்திருக்கும் தனித்துவமான நிலப்பரப்பு. அந்த அழகையும், அதன் பின்னணியில் விரியும் காதல் உணர்வுகளையும் ஒளிப்பதிவாளர் பிரசன்னா கே.குமார் அழகாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார். கதாபாத்திரங்களின் மனநிலைக்கு ஏற்ப காட்சிகளின் அழகும் மாறுவது ரசிக்க வைக்கிறது.

சித்து குமாரின் இசை படத்தின் உணர்வுப் பயணத்திற்கு முக்கியத் துணையாக இருக்கிறது. பாடல்களின் மெட்டுகளும், வரிகளும் காதலின் மென்மையை வெளிப்படுத்துகின்றன. குறிப்பாக, கதாபாத்திரங்கள் சொல்லத் தயங்கும் உணர்வுகளைப் பின்னணி இசை மூலம் பார்வையாளர்களுக்குக் கடத்துவதில் அவரது பங்களிப்பு குறிப்பிடத்தக்கது.

எம். சுபராக் படத்தொகுப்பில் காட்சிகளின் நகர்வு பெரும்பாலும் சீராக அமைந்திருக்கிறது. உணர்வுகளை மையமாகக் கொண்ட கதையாக இருந்தாலும், திரைக்கதையின் வேகம் முற்றிலும் தடைபடாமல் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்.

காதலை வெறுமனே இரண்டு பேர் சந்தித்து, காதலித்து, பிரியும் வழக்கமான நிகழ்வுகளின் தொகுப்பாக அணுகாமல், காதலின் மீதான நம்பிக்கை, விசுவாசம், தனிமனித விருப்பம், மனமாற்றம் எனப் பல்வேறு கோணங்களில் அணுகியிருக்கிறார் இயக்குநர் சசி.

முந்தைய படைப்புகளிலும் மனித உறவுகளின் நுட்பமான உணர்வுகளைப் பதிவு செய்த சசி, இந்தப் படத்திலும் ஒரு பெண்ணின் மனதுக்குள் நிகழும் போராட்டத்தை மையமாக வைத்திருக்கிறார். குறிப்பாக, காதலுக்காகத் தனது விருப்பங்களையும் எதிர்காலக் கனவுகளையும் ஒதுக்கிவைக்கும் பெண்ணின் மனநிலையைப் பதிவு செய்திருக்கும் விதம் பாராட்டுக்குரியது.

ஆனால், சித்தியின் மனதில் ஏற்படும் மாற்றத்திற்கான காரணங்களும், அந்த மாற்றத்தை நோக்கி அவர் நகரும் விதமும் இன்னும் வலுவாக எழுதப்பட்டிருக்கலாம். ஒரு முக்கியமான உணர்வுப்பூர்வமான முடிவை பார்வையாளர்கள் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ளும் அளவுக்கு திரைக்கதை அதற்கான அழுத்தத்தை உருவாக்கவில்லை. இதுவே படத்தின் குறிப்பிடத்தக்க குறையாக அமைகிறது.

அதேநேரத்தில், காதல் என்பது ஒருவருக்கு ஒருமுறை மட்டுமே வரக்கூடிய உணர்வு அல்ல; மனம் ஏற்றுக்கொள்ளும் இடத்தில் மீண்டும் மலரக்கூடியது என்பதை இயக்குநர் அழகாகச் சொல்லியிருக்கிறார். ஒருவரின் மனதில் ஒருவருக்குத்தான் இடம் என்ற பொதுவான நம்பிக்கையையும் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறார்.

மேலும், திருநம்பி கதாபாத்திரத்தின் வழியாக காதல் என்பது பாலின அடையாளங்களைக் கடந்த மனம் சார்ந்த உணர்வு என்பதைத் தொட்டுச் செல்வதும் கவனிக்கத்தக்கது. ஆனால், அந்தக் கருத்தை இன்னும் ஆழமாகப் பேசியிருக்கலாம் என்ற எண்ணம் எழுவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.

காதல் என்பது எப்போதும் மகிழ்ச்சியையும் நிறைவையும் மட்டுமே தருவதில்லை. சில நேரங்களில் அது நினைவுகளின் சுமையாகவும், சொல்ல முடியாத ஏக்கமாகவும், தனக்குப் பிடித்த வாழ்க்கையையே விட்டுக்கொடுக்கும் மனப்போராட்டமாகவும் மாறிவிடுகிறது.

அத்தகைய காதலின் வெவ்வேறு வண்ணங்களைப் பதிவு செய்ய முயன்றிருக்கும் ‘நூறு கோடி வானவில்’, திரைக்கதையில் சில பலவீனங்களைக் கொண்டிருந்தாலும், அதன் உணர்வுப்பூர்வமான அணுகுமுறையால் கவனம் ஈர்க்கிறது.

காதல் ஒரே வண்ணத்தில் முடிந்துவிடுவதில்லை; வாழ்க்கையைப் போலவே அதற்கும் நூறு கோடி வண்ணங்கள் உண்டு என்பதை உணர்த்தும் ஒரு மென்மையான காதல் பயணம்!

ரேட்டிங் 3.5/5